รถไฟบ้านเรา

-การเดินทางก่อนมาเข้าเวร มีโอกาสได้กลับบ้านฟรีเลยแวะที่บ้านเกิดของตัวเองซะหน่อย ขาขึ้นต้องบริการรถไฟฟรีหน่อยเพราะมันยังไม่หมดเวลา จึงรีบไปอุดหนุนเลย..
-บรรยากาศตอนเช้าสดชื่นแจ่มใสดีครับเพราะเมื่อคืนฝนตกหนักมาก อากาศยิ่งหนาวยิ่งน่านอนจริง เกือบตื่นมาไม่ทันตกรถไฟอีกรอบแน่ๆๆ คนที่นี่(รือเสาะบ้านเรา)ชุมชนมัสยิดกลางส่วนใหญ่หันมาประกอบอาชีพค้าขายกันส่วนใหญ่ ยิ่งตอนเช้าไม่ต้องไปไหนไกลเลยหน้าสถานีนี้แหละมีของกินเพียบ ข้าวยำ ข้าวมัน หมก นาซิดาแฆ สาเต แตออ โรตี อืม...น่ำยายไหย่ มีทุกอย่างที่เป็นอาหารสด อย่างที่เคยนำเสนอมาแล้ว แต่วันนี้ดันไปลืมกล้องถ่ายรูป รีบยกโทรศัพย์หาพี่สาวที่บ้านให้เอามาให้โดยด่วนเลย อดเก็บบรรยากาศตอนเช้าหน้าสถานีรือเสาะเลยครับ โชคดีที่รถไฟบ้านเราเสียเวลาเกือบทุกวันไม่เกิน20 นาทีหรือซวยหน่อยก็เป็นชั่วโมงครับ ตอนเด็กๆ(เวลาโดดเรียน เพราะโรงเรียนอยู่แค่ๆหนิ)เคยจับเวลารถไฟมาตรงเวลา หรือมาก่อนเวลา น่ะเท่าที่นับได้ในสิบครั้ง - มีแค่ครั้งเดียว สรุปไม่เคยมาตรงเวลาเลยครับพี่น้องครับแต่ไม่ทำให้การงานของคนโดยสารเค้าเสียหายหรอกครับ เหอะๆ....

-รถไฟเป็นยานพาหนะที่สำคัญของคนที่นี้ มีอยู่ทางเดียวที่มันสะดวกและรวดเร็วที่สุด ทีนี้มีมลพิษทางเดียวคือมลพิษทางเสียงเพราะเสียงคำรามของเจ้าม้าเหล็กมันดังจริงๆไม่ได้โม้.. หากอยู่ที่บ้านแล้วไม่ได้พกนาฬิกา รถไฟเป็นตัวบอกเวลาได้ด้วยน่ะครับ เพราะเกือบทุกคนรู้เวลาเที่ยวของรถไฟเป็นอย่างดี

-พี่เรียกซะตั้งนานให้มาเอากล้องถ่ายรูปที่ลืมไว้ กว่าจะได้ยินเพื่อนต้องมาสะกิดถึงได้รู้ตัวเ พราะมัวแต่มาโม้ให้เพือนๆที่นานๆทีได้คุยกัน...เนอะ

ผมมีบรรยากาศในโบกี้ขบวนรถไฟที่443 เป็นขบวนรถท้องถิ่นธรรมดา แมะ(แม่)บอกให้ไปอยู่ท้ายๆๆขบวนโน้นถึงจะมีที่ว่าง หา!...ยังมีที่นั้งอยู่หรอ เพราะทุกทีมันไม่มี ยิ่งเป็นน่าเทศกาลอย่างนี้จะเต็มเกือบขึ้นไม่ได้ เค้าเพิ่มโบกี้ที่นั้งแล้วจ้ะ เสียงแมะบอกอย่างมั่นใจว่าต้องได้นั่ง..แล้วก็ได้นั่งจริงๆอิอิ

-ถึงสถานียะลาแล้วครับ....บรรยากาศคึกคักเหมือนเดิมจากทั้งหมดที่มาจากโกลกไล่ตั้งแต่ ปาดี ตันหยงมัส,รือเสาะมาลงที่นี้หมดแหละ บรรยากาศมันจึงสวนกระแสกับสถานการณ์อย่างสิ้นเชิง ไม่ต้องสงสัยมาตราการความปลอดภัย มันลำบากหน่อยแต่เพื่อความปลอดภัยครับ

เที่ยวนี้ขอเสนอสถานีตีบอ(ภาษามลายู)หรือเทพาครับพี่น้องครับ...

เทพาอยู่ในจังหวัดสงขลา ส่วนใหญ่นับถือศาสนาอิสลาม สถานีเทพามีเอกลักษณ์เด่นและเสน่โดยเฉพาะ อย่างหนึ่งที่ผู้คนต่างเล่าขานกันมาตั้งแต่ผมจำความได้อ่ะครับ นั้นคือ ข้าวแกงห่อใบตอง หากเปรียบที่เมืองนอกอาหารจานด่วนคือ ขนมปัง เบอร์เกอร์ แต่ของเทพาที่นี้คือข้าวแกง เร็วกว่า 100 เท่าครับ เพราะเวลาหยุดของรถไฟตามสถานีใหญ่ๆไม่ช้าไม่เกิน 5-10นาที แต่พ่อค้า-แม่ค้าสามารถขายได้หลายห่อแล้วคิดเป็นตังค์เป็นร้อยต่อเที่ยวแหละครับ แล้วก็ไม่แพงด้วยผมเคยกินตอนห่อละ 10บาท(10ปีที่แล้ว) แต่เที่ยวนี้อิ่มแล้ว แต่ก็ซื้ออีกเพราะแมะซื้อให้ กล่องละ20บาทมีไข่เจี่ยวด้วย..

-จุดเด่นที่สุดคือการขายข้าวแกงใบตองของเทพานี้เองครับนอกจากที่ทำให้พี่น้องได้อิ่มกันแล้วเวลาขายก็ต้องเร่งรีบอีกตะหาก ต้องคนที่ชำนาญจริงๆเพราะหิ้วตะกร้าที่มีข้าวไปมาอีกหาลูกค้าอีกแค่กวักมือเรียกเดี่ยวไปให้กินเองเหอะๆๆ

-พ่อค้าบางคนที่ยังมีแรงพอก็ขึ้นมาขายบนรถไฟเลย

ไม่เฉพาะแค่ข้าว ผลไม้,ถั่ว,ไข่,ขนมนมเนยน้ำอัดลม ยาดม ยาอม ยาหม่องมีหม้ด...

-บางคนว่าเกะกะมั้ง มั่วมั้ง รำคาญลูกตา แต่ผมว่ามันคือเสน่ดีๆนี้เอง มันเป็นเอกลักษณ์ ที่มีลักษณะเด่นของคนบ้านเราครับ สำหรับคนที่นี้มันคือชีวิต คือรายได้อันเล็กๆน้อยๆแต่มหาศาลของคนที่มีอาชีพนี้เลยครับ (รายได้ต่อเดือนมากกว่าผมอีกหลายเท่า เหอะๆๆ) นับว่ายังโชคดีที่มีพ่อค้า แม่ค้าและบรรยายากาศดีๆอย่างนี้มันชวนให้คิดถึงและนึกถึงเสน่ของคนบ้านเราตลอดเวลาครับ กลับมาทั้งทีแล้วอย่าลืมอุดหนุนรถไฟไทยสายใต้ที่มีอายุเป็นร้อยกว่าปีแล้วน่าคร้าบบบบ.....